آرشیو
تماس با من
آرشیو وبلاگ
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
دی 1387
ارتباط بامدیر
AAAAAAAA
آرشیو موضوعی
لینک ها
طراحی وب سایت
قالبهای رایگان وبلاگ
خروجی وبلاگ
اندازه ما!
قال الحسين (عليه السلام) :
و لاتفرح الاّ بما نلت من طاعة اللّه
جز به آنچه كه از طاعت خدا رسيدى، خوشحال مباش
آدمى شادى ها و رنج هايى دارد. و آدمى درست به اندازه ى همان چيزهايى است كه او را خوشحال و يا رنجور مى سازد. خوشحالى با نعمت ها، با موقعيت ها، خوشحالى هاى متحول و لرزانى است كه دوام ندارد. امام حسين(عليه السلام) مى گويد: جز به اطاعت خوشحالى نداشته باش كه اين طاعت اگر چه همراه رنج باشد، ولى پيچيده به عنايت و لطف اوست و رنج هايش هم جزء پاداش ها به حساب مى آيد و خوشحالى دارد.
گه گه به دعایی یادی
شنبه شانزدهم خرداد 1388-0:16 | | سید مجید | گروه راه راست |لینک به نوشته
با سلام !
حال اگر بنا شد حركتى كنيم، كجا برويم؟ به سوى چه هدف و مقصدى؟ چه بخواهيم تا بيش تر به دست آوريم؟ خواسته هاى ما چه مبنايى براى انتخابشان باشد؟ براى تأمين اين مقصد و اين خواسته ها، چه نيازها و كمبودهايى وجود دارد؟
پس بنابر اختلاف مقاصد و اهداف، نيت ها متفاوتند. انسان در هر لحظه، نيت عالى ترى پيدا مى كند. اين نيت و هدف، در رابطه با درك انسان از خودش شكل مى گيرد و نمى توان به اين دليل كه من آن را مى خواهم، ديگرى هم همان را بخواهد. چه بسا كسى كه درك بالاترى دارد، اگر با اين نيت اقدام كند، نيتش باطل باشد; در حالى كه به نيت آن شبان رومى كه مى گفت: دَسْتَكَت بوسم، بمالم پايَكَت ... بهره هم مى دهند.
نيّت و هدف و جهت انسان، يك چيز بسته و متحجّر نيست، كه آن به آن دگرگون مى شود و مى تواند به بهتر شدن راه پيدا كند. در نتيجه عمل آدمى را به ارزش هاى جديدى مى رساند; چون وقتى عامل ها و انگيزه هاى عمل عوض شدند، ارزش عمل نيز عوض مى شود; كه ارزش عمل در كميت آن نيست، در بينش و نگرشى است كه انسان به آثار عمل دارد، در محرّك و انگيزه اى است كه او را به جريان انداخته، در جهت و هدفى است كه براى آن در نظر گرفته. ارزش عمل، در رابطه با اين اصول است.
گاه تو با انفاقى كه مى كنى، در يك سطحى از انسانيت مى خواهى محبت كرده باشى و دست انسانى را گرفته باشى، ولى در سطحى ديگر و بالاتر مى بينى اين كار ارضاى غريزه توست; چرا كه تنها كافى نيست كه محبت كنى. بايد بذرى كه در وجود او ريخته اى، بارور كنى; كه بخشيدن، به تنهايى مطرح نيست. مطلوب اين نيست كه كسى سرشار شود، مهم اين است كه او توجهى پيدا كند و درسِ انفاق بگيرد. اگر اين بينش، اين نيت، اين هدف، در عمل تو نباشد، باخته اى.
مرحله بعد اين است كه نه تنها او درس بگيرد، بلكه همراه و همپاى تو شود و وحدتى بين شما به وجود آيد.
ادامه مطلب
جمعه یکم خرداد 1388-10:21 | | سید مجید | گروه راه راست |لینک به نوشته
عامل حرکت: فطرت!
با سلام در ادامه مبحث "حرکت" به فطرت و عامل حرکت بودنش میپردازیم
فطرت; يعنى همين تركيب و ساخت انسان، به گونه اى است كه برايش امكان ايستادن نيست. آدمى طورى آفريده شده كه نمى تواند بماند. در او شورى ريخته اند، به او خود آگاهى و بينشى داده اند كه مى داند قلّه هايى كه بايد به دست آورد، غير از چيزى است كه امروز در آن قرار دارد. همين احساس، حركت انسان را چه در مراحل عالى روحى اش، چه در جامعه اش و چه در تاريخش، تأمين مى كند.
ضرورت حركت، از تركيب ما، از فطرت ما، از ساخت ما مايه مى گيرد و به همين خاطر كسانى كه حركتى ندارند، مجبورند با تنوع ها خودشان را مشغول كنند. تنوع طلبى، نشان دهنده نيازى است كه ارضاء نشده; مثل گرسنه اى كه اگر به او غذا ندهند، كثافت ها را هم مى خورد.
وقتى آدمى حركتى ندارد، مجبور است خودش را با شكل هاى مختلف زندگى فريب دهد تا خيال كند كه حركتى دارد.
كسى كه قدر و ارزش خود را فهميد، ديگر "هدفى" كمتر از خودش را انتخاب نمى كند. اگر من بدانم كه هستم، مى توانم بفهمم براى چه بايد باشم. ابهام ها از اينجا شروع مى شود كه اين خط را نخوانده ام و به خاطر همين، خط دوم برايم گنگ است و تنها خود را با كلمه ها مشغول ساخته ام.
و اما نقش هدف!
...
شنبه نوزدهم اردیبهشت 1388-7:45 | | سید مجید | گروه راه راست |لینک به نوشته
لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ
هرگز به نيكوكارى نخواهيد رسيد تا از آنچه دوست داريد انفاق كنيد
و از هر چه انفاق كنيد قطعا خدا بدان داناست
*******
شنبه بیست و هشتم دی 1387-16:57 | | سید مجید | گروه |لینک به نوشته